Ibn Hazm:Ogrličina ogrlica u prijevodu na srpski sa španjolskog jezika po Silviji Monros-Stojaković

Publié le par Thomas Dretart

Tekstom koji ću vam tijekom narednih dana predstavljati

na stranicama bloga želim skrenuti pažnju na jednu

davnu knjigu jednog arapskog autora, ibn-Hazma i to

o najosjetljivijoj temi - LJUBAVI. Ovdje je riječ o ljubavi

kao takvoj, ovog puta slučajno o dvojici muškaraca.

Psihološki malo publiciranoj , u ono vrijeme slobodnoj

u islamskom svijetu, danas proganjanoj posvuda. Kršćani

organiziraju prave horde skinhejda koje često podstiče crkva

a u islamskim zemljama se vrše javna suđenja i pogubljenja

zbog ljubavi koja je negda u istoj religiji u istom gradu

bila slobodan oblik osjećanja među ljudima bez obzira 

na sve ostalo. Ovim želim potpomoći one koji nisu krivi

što su dobili tijelo jednog spola a psihonervni sklop osobe

suprotnog spola. Jer to se ne događa bilo kad, ne pri

samoj oplodnji već nešto kasnije u točno utvrđenoj

etapi razvitka   budućeg ljudskog bića, koje dakle,

u prv i mah još nema roda. I ako se vremenske

astronomske kazaljke ne poklope s onim individualnim

u pojedinoj osobi i to samo u jednom malom djelu

sekunde dogodi se "pogrješan" smješta spola u

tijelo koje kasnije postane neprilagođeno u svojim

intencijama da održava ono što mu je namijenjeno

nebeskim darom. Čini se da takvih slučajeva ima

oko 40%; da skoro svako drugo ljudsko biće, u

većoj ili manjoj mjeri osjeća da stanuje u tuđem stanu.

Možemo li ga okriviti što njegov sat nije radio

precizno kao švicarski? Tomislav Dretar

 

Tekst je dug a moje snage ne dopuštaju da ga

odjedanput prenesem na stranice bloga, pa će ovo

prepisivanje  trajati malo dulje. Knjiga je izdana 1985.

godine u beogradu u izdanju književnih novina

 


              PREDGOVOR

Moje prijateljstvo prema Emiliju Garsiji Gomesu*

je dvojako: ono je prožeto i očinskim i bratskim

osećanjima. Ta crta očinskog potiče otuda što

je hronologija mog života znatno duža nego

njegova, dok  se bratski odnosi stvaraju u

podudarnosti kada  govorimo o nekom trećem.

 

Ako postoji podudarnost prilikom govora o nekom

trećem, onda ona postoji i u svemu drugom.

I obrnuto. Ipak, podudarnost niti podrazumeva

niti daje kakvu prednost istovetnosti sudova.

Nije u stvari reč o podudarnosti ideja nego o

podudarnosti života. Niko ne može da ima iste ideje

kao neko drugi ako odista  ima ideja. Ideja je veoma

lične prirode i ne može da se prenosi. Ako nam je neki

stav  i zajednički, postoji velika opasnost da to i ne

bude ideja nego upravo suprotno od toga - opšte

mesto. Opšte mesto je ono mesto gde su ljudi do

te mere podudarni da se poistovećuju i izmešaju,

a to je opet moguce samo u onoj meri u kojoj se

ljudi mineralizuju, dehumanizuju. U svojoj istni,

u svojoj autentičnosti, ljudi su inkomunikabilni -

sadržina jednog čoveka ne može da se pretoči u

sadržinu drugog čoveka. Još su skolastičari, koji

su inače bili neoselljivi na ovakve teme, definisali

neku osobu njenim stepenorn inkomunikabilnosti.

Po svojoj sadržini ideje mogu znatno da se razilaze

pa opet da se podudaraju u onom što je jedino

bitno-¸odudaraju se i istoj ravni odakle su i potekle.

U krajnjoj liniji naše nevolje u ophođenju sa

drugima obično i dolaze otuda što mislimo,

osećamo i nalazimo se na različitim ravnima.

 



Publié dans Poésie du monde

Commenter cet article